Kątem oka
wychwycam filuternie puszczane do mnie ślepie. Odwracam się z cisnącym wyjaśnieniem, że nie, nie
jestem „rosyjską modelką”, ale po spojrzeniu intruzowi w twarz zamiast zgrzytu
zębów na moje usta wypływa wielki uśmiech. Mam przed sobą „Tayo the Little Bus”,
niebieskiego auto-łobuza nr 120 z koreańskiej kreskówki „꼬마버스 타요” („Kkomabus Tayo”).
Dzieciaki piszczą z uciechy, gdy nadjeżdża i śmiech ten na dobre rozwiewa
zimowe chmury. Tayo, najczęściej kojarzony ze swoją słabością do rytmicznego puszczania bąków, ma kilku przyjaciół i ci również jeżdżą po Seulu wnosząc pokaźny zastrzyk kolorów do życia najmłodszych Seulczyków: zielony autobus nr 1000 to sowizdrzalski Rogi, najlepszy przyjaciel psotnika Tayo; żółta Lani, autobus nr 02, znana jest ze swojego wesołego usposobienia i to ona najczęściej godzi dwóch skłonnych do sprzeczek przyjaciół; Gani, autobus nr 1339 w kolorze czerwieni to pracowity, serdeczny, ale też i nieśmiały kolega całej trójki.
